آسمان آبی کودکانه

bluesky-coollife — Sat, 08 Mar 2008 18:19:05 GMT

سلام

bluesky-coollife — Thu, 27 Dec 2007 03:20:04 GMT

امروز دوباره عشقم کشید که بیام بلاگفا جونمو اپدیت کنم!

امروز تو همه ی بازارا تخفیف بود// اخه هر سال بعد از کریسمس یه حراجی بزرگ میزنن

من و دوستام هم رفتیم خرید ، که اونجا خیلی از بچه های مدرسه رو دیدیم.

جاتون خالی ۴ نفری تا خواستیم بریم غدا بخوریم یکی از دوستای قدیمیمون رو دیدیم که داش با دوستاش راه میرفت..

جای خنده دارش اینجا بود که من و دوستم وقتی داشتیم بلوزا رو میدیدیم گفتیم اگه فلانی رو امروز تو بازار ببینیم باید این بلوزه رو بخریم..

بلوز خیلی بی ریختی بود حال ادم به هم میخورد

بعدشم که دیدیم ۴ نفری زدیم زیر خنده.. طرف گفت چیه من اینقده خنده دار شدم؟؟

ما هم که نخواستیم ظایع بشیم گفتیم هیچی... همینطوری

از وقتی از ایران اومدم تا الان همدیگه رو ندیدیم اما بیشتر موقه ها چند نفری کنفرانس میزدیم و تا ۱۲ ۱ شب میگفتیم و میخندیدیم..

نمیدونم براتون اتفاق افتاده یا نه که وقتی یکی از دوستاتونو برای یه مدت نبینین ازش خجالت بکشین؟

سال ۲۰۰۸ خوبی رو در پیش رو داشته باشین و امیدوارم که به خواستتون برسین

موفق باشید!

ماه مبارک

bluesky-coollife — Sat, 15 Sep 2007 15:03:15 GMT

خدایا روزه مرا در این روز مانند روزه داران حقیقی که مقبول توست قرار ده ، واقامه نمازم را مانند نمازگزاران واقعی مقرر فرما ، ومرا از خواب غافلان « از یاد تو » هوشیار وبیدار ساز وهم در این روز جرم و گناهم را ببخش.
ای خدای عالمیان واز زشتی هایم عفو فرما ای عفو کننده از گنهکاران

گرفته از

اگر بار گران بودیم و رفتیم...

bluesky-coollife — Tue, 11 Sep 2007 00:58:19 GMT

جمعه عمه ی بزرگم عمرشو داد به شما :(

I couldn't believe that i would never ever see her again. I never saw her in my life but she was still a part of my family and liked her the way I like my other aunts

anyway... death is for everyone and no one can stop it from coming.. I wish her to rest in peace.

school is coming

bluesky-coollife — Mon, 03 Sep 2007 16:27:05 GMT

Somehow I'm actually excited for school :D Not that I ever hated it or something but this time I'm really happy for school to be open. STRANGE BUT TRUE :P ( read it with the way the wizard dude says in on tvo kids lol) probably after 7 pm tonight eveyone is gonna call each other up and ask what they gonna wear... at least it's been the same since 7th grade :P

Tomorro like this I'm gonna be sitting in my biology class listenning to the teacher talk about stupid class attitude and attendance... the thing is they talk but NO ONE listens to them so I don't see the poing them talking. anyway

I was planning to go for a lil picnic with some of my mom's friends and their kids but then this woman called and said her husband took the car and she can't come :( so everything was cancelled.. well till now it was donno if anyone gonna change their minds.. If not today maybe next sunday

My current mood is really happy/excited for life :) :P

فردا هم دیگه راهی راه علم و دانش میشیم!!! این سال نمیدونم چرا خیلیییی خوشحالم واسه اینکه مدرسه ها باز بشه.. بیشتر از هر سال

پی نوشت : سلام الناز جوونم خوبی؟؟ نه واسه دلم خودم نبود فقط اینکه دیدم وبلاگ جونیم به گفته ی بعضی از بچه ها فیلتر شده بعدشم دیدم که دوستام میگن چرا فارس مینویسی... منم دیگه شروع کردم به اینگلیسی نوشتن......

رفتار

bluesky-coollife — Mon, 03 Sep 2007 05:24:05 GMT

Since 3-4 months or so I feel like I lost interest in the stuff I use to do. Don’t know... probably it’s because of last year.... damn everything goes back to that time. I’m trying to think positive now but sometimes I just think what will it go... like how far do I have to worry about what those retards say... maybe they don’t even know about it and I’m just annoying myself or even if they know about it what can they do... it’s not like it’s a free country and everyone can kill anyone easily or it’s not like I’ve done anything bad to them anyway..

So anyway... life doesn’t really have any exciting moments for me at the time.. Everything is going super normal and nothing special like a big party or something.... anyway sometimes I wish I had never come to Canada but on the other hand sometimes I think how good is it to live here.. in a country with peace far away from war...

Right after that I remember how my brother goes to his clinic everyday in the middle of the way...I’ve seen him 3 days in my life but I loved him as though we grew up together.. it’s never gonna be the same no matter how friendly he gets still he’s counted as an elder and I have to respect him like any other older person... and I wouldn’t be sure of telling about what’s going on or anything in a normal brother sisterhood language... anyway I wish he was here, I wish he would always stay here and I wish we had grown up together.. I wish I wish I wish... although it’s not going to be possible but I’ll wish it anyway.. not that anyone is going to know about it.

Another thing that bothers me is that when I tell some of my friends about something and they take it as negative way... My problem is I don’t put a line between talking to a girl or a guy and it causes some troubles for me... not that the troubles are big or anything but i don’t feel comfortable thinking about them. Like the time I asked one of my friends about something and they thought I’m asking them out !!!!!!! I mean how weird is that... even if I die I would never ever ask anyone out ... personally i think it’s a guy thing to do NOT girls..

Anyway so they thought i asked them out.. Well I don’t know if they actually thought that but all i know is that I felt they felt that... maybe the way they answered or anything but.. Oh well... I didn’t mean to ask them anyway.

Adding to all those things that bother, is I think about the passed a lot and sometimes it gets really really annoying to the max..,, Like I still think about Iran’s fight or I will think how am I going to react when I see that retard in school... damn life has lots of highs and lows but my life is NOTHING compared to some people that I know.. at least I live in a family with love and respect and I get what I want.

anyway I wrote too much don't feel writing no more :D

love u all

bye byeee

being too pushy

bluesky-coollife — Sun, 02 Sep 2007 05:12:49 GMT

Usually I get what I want or if I can’t get it, I tell my parents to get it for me. For once I wanted something that I wasn’t able to get. Nor I could tell my parents to get me, the thing was that I wasn’t even brave enough to talk about it anyway and. I’m sure even if they knew they wouldn’t try and help me, because it was NOT in their hands and they couldn’t do anything about it even if they would.

Anyway, that time I was really angry of why I didn’t get that thing. And it affected my life too, my average went down and I couldn’t concentrate in school not I could do what I wanted or usually did. So anyway, time passed and I got over that thing... Now that I think of it, I thank my lord for not giving it to me. Maybe it just didn’t meant to be or maybe it just wasn’t possible or maybe it wasn’t the right path. Anyway, since then, I remorse of why did that stupid thing missed up like almost a year of my life. Anyway... what’s gone is gone and it won’t come back no matter what I do, and I don’t want it anyway. Before I had my trip to Iran, I was hoping to forget it but then on the way to Montreal airport ... let’s just stop saying what happen and continue writing...

Anyway, so now I’m totally out of that thing and probably will NEVER EVER think of it again. I guess it’s a good thing to hear since the New Year is starting in 2 days too.

So in conclusion, I learned my lesson the hard way... It took time but then I realized I’m NEVER going to be pushy about something... Maybe that thing just wasn’t meant to be mine. So now it’s a new start... A new life, new hopes and new thought full of good ideas and something that would help me step forward to my future goal.

Although it wasn’t a pleasant experience, but I kind of liked how I learned my lesson from it.

واسه ی خودم

bluesky-coollife — Sat, 01 Sep 2007 06:48:22 GMT

ساعت ۱۲ و ۵۵ دقیقه ی شب/صبح جمعه مورخ ۱ سپتامبر ۲۰۰۷

میخوام دوباره نوشتن رو شروع کنم

اما با یه تیپ دیگه پس بسم ا...

سلام

سلام به سرزمینی که من پادشاه اونم و سلام به رویایی که اولش و اخرش مال من

سلام به ادمایی که توی این رویای خوش اب و هوا با من زندگی میکنن

و سلام به تویی که داری اینو میخونی

خیلی حوصلم سر رفته بود. داشته وبلاگ یکی از بچه ها رو میخونم که نوشته بود

Anyway
Apr 23, 2007 4:17 PM

You can chase a dream that seems so out of reach and you know it might not ever come your way..
Dream it anyway..

This world's gone crazy and it's hard to believe that tomorrow will be better than today..
Believe it anyway..
You can love someone with all your heart, for all the right reasons, and in a moment they can choose to walk away..
Love 'em anyway..

God is great, but sometimes life ain't good..
And when I pray it doesn't always turn out like I think it should..
But I do it anyway, I do it anyway

راست میگه... میتونی دنیال یه رویا بری اما بعضی رویاها خیلییییییی دورن و غیر قابل دسترس... شاید اصلا گذرت سمت اونا نباشه.. اما بازم هر صوری شده دلم میخواد حد اقل خوابشو ببینم

دنیا، دنیای دیوونه ای شده... از کجا که فردا بهتر از امروزه یا از کجا معلوم که فردا بهتر نباشه اما بازم واسه خاطره فردا هم که شده باور کن که فردای خوبی بیش رو داری

میتونی عاشق کسی باشی با همه ی دلیل های منطقی که داره.. اما اون شخص میتونه فقط بی خیال از این مساله عبور کنه.. اما واسه زندگی هم که شده عاشق باش

خدا بزرگه. اما بعضی موقه ها زندگی طبق روالمون نیست.. حتی موقه هایی که از ته دل دعا میکنی و کمک میخوای.. اما واسه ی امید هم که شده دعا کن

امید ا مید امید .. ..

هر موقه کلمه ی امید رو میشنوم یه چراغ سبز تو مخم روشن میشه. همیشه شاکر بودم واسه ی زندگی که دارم هنوز هم هستم و خواهم بود. بعضی موقه ها سر اینکه بابا چرا این نوع موبایل رو برام میخره یا چرا ماشین ما این مدلیه یا چرا رنگ دیوارا کرمیه کلی سر و صدا و جنجال به پا میکنم . در حالی که بعضیا حتی بضاعت ندارن تلفن ماهیانشونو پرداخت کنن. بعضیا کلی راهو پیاده میرن که چند تمن اتوبوس رو جمع کنن باهاش یه چیز خوب بخرن. بعضی هام خونه ندارن زندگی کنن توش اما با همون حصیر زیرشون شاکر هستن..

اون موقه ما میگیم چرا این دنیا طبق روالمون نیست؟؟؟

اخه یکی نیست بمون بگه خفته شو دیگه چی می خوای که نداری....

تو تلوزیون که بعضی کشورای افریقیایی رو نشون میدن دلمون به حالشون میسوزه اما تا برنامه تموم میشه دوباره روز از نو و روزی از نو... شروع به اصراف میکنیم....

چی میشد که این دنیا ادماش مثل هم بودن... مثل هم هم هم نه اما لا اقل یه جوری میشد که بچه ها همیشه شاد و مردما همیشه خوشحال باشن

امیدوارم که همین طور بشه

خدااااا به بزرگی خودت کمک کن که این دنیا دیگه این دنیای معمولی که مسلمون مسلمونو میکشه نشه..

امیدم به ظهور توست!!!

bluesky-coollife — Thu, 30 Aug 2007 19:11:06 GMT

نیلوفر حسینی خواه

مهدی يا مولا بيا دلها پريشان گشته اند
چشمها در دوریت چون چشمه جوشان گشته اند

مهدی ای روشنگر شبهای سرد و بی سحر
عاشقان از ظلمت شبها هراسان گشته اند

مهدی ای آرامش دلهای این درماندگان
از فراقت قطره ها سيل خروشان گشته اند

مهدی ای آیینه دار دین ز غیبت رخ نما
دین و دنیا طعمه آیینه دزدان گشته اند

مهدیا ما عاشقانت انتظارت می کشیم
اشکها از درد هجرانت فراوان گشته اند

مهديا در غيبتت صد بار ما خواندیم فرج
آن صد و صدها فرج اینک هزاران گشته اند

مهدیا هر نرگس مست بهاران مست توست
در خزان دوريت اشجار عريان گشته اند

داداش مهند

bluesky-coollife — Sat, 25 Aug 2007 06:51:40 GMT

ادم ۳ ساعت میره مسافرت دلش باز میشه اما ۳۲ ساعت مسافرت دلشو بیشتر میگیره !

الان میگید ای بابا بازم حرف از ایران زد... نه چند روز پیش یه فکرایی تو سرم بود... که چه جوری ثابت کنم که دنیا دست کیه!

اما همین طوری از بی حوصلگی داشتم وبگردی میکردم که چشمم به این شعر خورد..

اولش محل نزاشتم اما بعدن که اومدم بخونم دیدم ۱۰۰ ٪ حقیقته!!

حیف که همه ی شعر رو ذخیره نکردم.

زندگي با آدماش براي من يه قصه بود
توي اين قصه كسي با كسي آشنا نبود
همه خنجر توي دست و خنده روي لبشون
توي شب صدايي جز گريه ي بي صدا نبود

امروز چند تا از دوستام اومده بودن خونمون. نشستیم کتاب عکس مدرسه ی پارسال و پیارسالو دیدیم

هر کی میگفت یادش به خیر چه روزایی بود... ۲ سال دیگه از دبیرستان مونده..

۲ سال دیگه بیشتر از در رفتن از مسئولیت و بچه بازی نمونده.. دو سال دیگه بیشتر در رفتن از کلاس ها و رفتن به پارک نزدیک مدرسه نمونده.. دو سال دیگه بیشتر به خنده و وز وز پشت سر دختر و پسر نمونده.. ۲ سال دیگه فقط ۲ سال دیگه وقت دارم تا همه ی کارای نکرده ی نوجوونی رو تموم کنم

نشسته بودیم یهو یکی از بچه ها گفت یادش به خیر... چقده وقت سر این و اون تفل کردیم با اینکه خاطرات شیرینی هم نداشت... نمیدونم من چرا زدم زر خنده!! شاید واسه این بود که تا حالا تو اون موقه هایی که واسه اونا اتفاق اقتاده واسه من نیوفتاده.. امیدوارم نیوفته اما زندگیه!

داشتم عکسای ایران رو میدیدم یهو چشم خورد به عکس من و برادرم..

واسه اونایی که نمیدونم من بعد از ۲۸ سال واسه ی اولین بار داداشمو تو ایران دیدم. اونم واسه ی ۳ روز فقط ( نا مصبا بیمارستان عراق ۳ روز بیشتر مرخصی ندادن... به بهمونه ی اینکه دکتر نیست!)

خیلی احساس خوب داشتم واسه ی همون لحضه ی اول که دیدمش... تا حالا غیر از فیلم و وبکم و عکس ندیده بودمش.. یادم میاد اولین کلمه ای که مستقیم از دهن داداش جون شندم " یه حبیبتی، اختی" ( عزیز من ،خواهرم) بود.. حالا تصور کنین خواهری که داداششو واسه اولین بار ببینه

تا گفته من رسیدم قم دم حرم ( خواست مارو سوپرایز کنه گفت ادرس بدین من بعدن میام نگفت کی)

ساعت ۱۰ : ۳۰ بود تقریبا که واسه ی اولین بار حس کردم که داداش دارم.. چون دم حرم بود مامانم گفت چادر سر کن.. منم چادر دختر خالمو گرفتم با شلوار و استین کوتاه زیرش رفتیم..

تا من مهند رو دیدم دیگه چادر داشت ۵ متری اونوری واسه خودش پرسه میزد.. داد و گریه های هر دومون

مردومو جمع کرد.. اونم منی که بزرگترین اتفاق (مرگ مادر بزرگم) جلوی جمع گریه نکردم!!

اون لحضه شعور از کلم رفته بود.. باورم نمیشه که داداشمو دیدم.. همیشه یه خیال فقط ازش تو سرم بود.. نیم ساعت فقط گریه می کردم تا رسیدیم خونه... بیچاره داداشم نمیدونست چه کار کنه که من ساکت شم.. انقد دستپاچه شده بودم که نمیدونستم چی بگم.. حقیقتشو بخواین تا الان باورم نشده که من داداشمو دیدم...

خدایا کارات من رو به حیرت میندازه...

سه روزش فقط ۱۰ ساعت کمتر خوابید.. خواستیم ببریم مشهد.. گفت نه وقت نمیشه ما هم بردیمش

شاه عبد العظیم.. پارک و پیکنیک و این طور حرفا.. تا اینکه روز اخر رسید

داشت میرفت که گفت نمیخوام رشا بیاد تا دم فرودگاه.. با اینکه سه روز بیشتر نبود اما انقده عادت کردم بهش که انگاری با هم بزرگ شده بودیم..

خلاصه تا الان دلم براش یه ذره شده...

یادم میاد سر همین چادر بپوش زرشم مانتو یه دعوای حسابی با مامان و دایی و فک و فامیلش کردم که با یه زنگ به باباجون همه چیز به نفع من حل شد..

همون لحضه که عصبانی بودم تقریبا ۴ بود... اونم خیابونای قم قربونش برم چقده ادم امون میکنه بره بیرون تنهایی

ما تازه شب اون روز رسیده بودیم قم تازه اومده بودیم هنوز پولمو خورد نکرده بودم که خیلی عصبانی بودم همون پول خورد نکردمو برداشتم بردم طلا فروشیه نزدیک خونه

داداشم هم داش پشت سرم میدویید و داد میزد رشا بابا اگه یکی ببینه چی میکه اخه اینا که نمیدونن من داداشتم.. باباجون الان پلس میاد اون موقه منو میگیرن.. راست میگفت.. تو شناسنامه ش نوشتن مهند محمد تو شناسنامه من نوشتن رشا العطار

خلاصه رسیدیم صلا فروشی دو دقه ی بعد هم مهند اومد. طفلی یه کلمه فارسی بلد نبود مرده گفت بفرمایین اقا اینگلیسی بش گفت she would like to buy something فروشنده هم

یه جوری نگاه کرد که ادم ترسید

یه انگشتر قشنگ نقشه دار خشکل با یه نگین ابی کوچولو دیدم واسه نوزادا

که گفتم میشه ببینم این چنده؟؟

اقاهه هم کشید گفت میشه ۳۲ تمن منم گفتم اقا دلار قبول میکنین؟؟؟ اقاهه هم یه اینطوری نگاه کرد و گفت اره چرا نه

کیف پولمو باز کردم پول در اوردم گفت که مدرک دارین؟؟ گفتم فقط کارت مدرسه و عضویت (منظورم عضویت کتابخونه بود) فت اره کارت بیسج بده!

گفتم حالا اونو ندارم میشه کارت مدرسه بدم؟؟ دادم نیم ساعت نشست شما کجا میشیننین و بابات چه کارستت و چند وقته اونجایین و خلاصه ۱۰۰ تا سوال بی جا

بلاخره اون انگشتر خوشکل و نازو ه واسه ی مریم ( چند روز دیگه به دنیا میاد) خریدم و دادم

با همون عصبیت.. برگشتم

همه گفتن که انگشتره قشنگه.. روز بعدشم هم مامانم رفت چند تا النگو گرت واسه عزیزکمون و هدیه بابا رو هم روز اخری داد.

اخ چقد خوش گذشت.. رفته بودیم همون بازار نزدیک شاه عبد العظیم داشتیم خرید میکردیم که گفت اینجا الباس نینی های خشکلی دارن..

۴۵۰۰ حراج کرده بودن.. رفت چند تا گرفت تا رفت حساب کنه دید که یکی جلوش حساب کرده.. هر چی پرسید کی داده همه خندیدن گفتن دیگه نمیخوای خرید کنی؟؟

یادش به خیر

خب من برم بخوابم ساعت تقریبا ۲ نصفه شب هست.

موفق باشین